Αρχικά το κείμενο αυτό έπεται ενός γεγονότος που μου έκανε πολύ εντυπώση!!! Πρωτοκλασάτο στέλεχος της κυβέρνησης στέκεται στην άκρη ενός πεζοδρομίου και προφανώς περιμένει να έρθει να τον πάρει το υπουργικό αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο αμέσως έρχεται και σταματάει μπροστά του. Η πίσω πόρτα του αυτοκινήτου μένει κλειστή και ο υπουργός απλώς την βλέπει ακίνητος! Ο οδηγός του υπουργικού βγαίνει από το αυτοκίνητο τρέχοντας σχεδόν και ανοίγει αυτός την πίσω πόρτα για να μπει ο υπουργός να καθίσει στο πίσω κάθισμα. Μόλις ο υπουργός στρογγυλοκάθεται στη θέση του, ο οδηγός κλείνει την πίσω πόρτα και τρέχει πάλι να πάει γρήγορα στη θέση του οδηγού!!!
Επιμύθιο πρώτο
Ο υπουργός αν δεν του άνοιγε κάποιος την πόρτα θα στεκόταν ακόμα εκεί. Δεν είχε χέρι για την ανοίξει μόνος, θα του πέφτανε τα μούτρα, είχε και στο χωριό του οδηγό, και από γεννησιμιού του καθόταν πάντα στο πίσω κάθισμα!
——————————————-
Αυτό είδαν τα μάτια μου και σκέφτηκα πόσο ασήμαντος πρέπει να είσαι για να έχεις αυτό τον τρόπο να δηλώσεις σημαντικός.
Ο σπουδαίος άνθρωπος οδηγεί μόνος του το αυτοκίνητο της ζωής. Δεν παραχωρεί το τιμόνι στον φόβο, στη συνήθεια, στην εξουσία ή στη γνώμη των άλλων. Ακούει τις συμβουλές, κοιτάζει τους καθρέφτες, διαβάζει τα σημάδια του δρόμου, αλλά στο τέλος αποφασίζει ο ίδιος προς τα πού θα κινηθεί.
Δεν κάθεται ποτέ στο πίσω κάθισμα. Γιατί γνωρίζει ότι όποιος κάθεται πίσω μπορεί εύκολα να κατηγορήσει τον οδηγό για τη διαδρομή, την ταχύτητα, ακόμη και για το ατύχημα. Όποιος όμως κρατά το τιμόνι αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του. Και η ευθύνη είναι η αληθινή μορφή της ελευθερίας.
Ο σπουδαίος άνθρωπος δεν περιμένει από κανέναν να του ανοίξει την πόρτα ούτε να του δείξει το δρόμο. Δεν ζητά προνόμια, δεν απαιτεί συνοδείες, δεν υψώνει γύρω του τείχη προστασίας. Δεν πιστεύει πως η αξία του μετριέται από τον αριθμό των σωματοφυλάκων που τον περιβάλλουν. Αντίθετα, όσο μεγαλώνει η δύναμή του, τόσο λιγότερο φοβάται να περπατήσει ανάμεσα στους ανθρώπους.
Οι σωματοφύλακες, πολλές φορές, δεν προστατεύουν μόνο το σώμα· προστατεύουν την ψευδαίσθηση της σπουδαιότητας. Δημιουργούν μια απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και στην πραγματικότητα. Και όταν κάποιος ζει διαρκώς προστατευμένος, κινδυνεύει να πάψει να ακούει, να βλέπει, να αισθάνεται. Νομίζει ότι ο κόσμος τον απειλεί, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που απειλείται είναι η εικόνα που κατασκεύασε για τον εαυτό του.
Ο πραγματικά σπουδαίος δεν πιστεύει ότι είναι άτρωτος. Γνωρίζει τον κίνδυνο, αλλά δεν του παραδίδεται. Η γενναιότητα δεν είναι η άγνοια του φόβου· είναι η απόφαση να μη γίνει ο φόβος οδηγός.
Οδηγεί λοιπόν μόνος. Κάνει λάθη, χάνει εξόδους, επιστρέφει, αλλάζει πορεία. Κάποιες φορές μένει από καύσιμα στη μέση του δρόμου. Άλλες φορές ταξιδεύει μέσα σε καταιγίδες. Όμως δεν κατηγορεί κανέναν για τη διαδρομή του. Ξέρει ότι η ζωή δεν του υποσχέθηκε ασφαλή άφιξη· του πρόσφερε μόνο ένα τιμόνι.
Και ίσως τελικά σπουδαίος να είναι εκείνος που, ενώ θα μπορούσε να καθίσει αναπαυτικά στο πίσω κάθισμα και να αφήσει άλλους να τον υπηρετούν και να τον προστατεύουν, επιμένει να οδηγεί ο ίδιος. Όχι επειδή δεν κινδυνεύει, αλλά επειδή δεν δέχεται να ζήσει φυλακισμένος στην ασφάλειά του.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν πολύ ψηλά και χάνουν τον δρόμο προς τους άλλους. Και υπάρχουν άνθρωποι που, όσο ψηλά κι αν φτάσουν, εξακολουθούν να σταματούν στα φανάρια, να ανοίγουν το παράθυρο και να συνομιλούν με τη ζωή.
Επιμύθιο δεύτερο
Είναι να ανησυχούμε όταν κυβερνιόμαστε από αυτούς τους σπουδαίους οδηγούς που οδηγούν από το πίσω κάθισμα!
